กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 ชงชา ชงชาดี ๆ
สีว์ป้านเจวี้ยนเดินโซซัดโซเซเข้ามา ไม่สนใจเลยว่าหวังรื่อเสินจะกลัวจนตัวสั่น
ไม่เพียงไม่ใช้วิธีส่งเสียงเข้าหูแบบเงียบ ๆ กลับหัวเราะเยาะเสียงดังว่า “แม่นั่นถึงจะเก่ง แต่เจ้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านาง โดยธรรมชาติเจ้าก็กดนางไว้ได้อยู่แล้ว จะไปกลัวอะไร เสียเปล่าเจ้าชื่อมงคลนั่น”
“ไอ้เวรเอ๊ย สีว์ป้านเจวี้ยน เจ้าจะต้องลากข้าไปตายให้ได้เลยหรือไง”
หวังรื่อเสินตกใจจนแทบเอาวิญญาณไม่อยู่ รีบใช้วิชาอภินิหารกั้นฟ้าดินรอบข้างไว้ แล้วทำหน้าเบ้บ่นว่า “เจ้ามันคนทรงแก่ ๆ ชีวิตก็ไม่เหลืออะไร ฝีมือก็ต่ำจนน่าสงสาร ตายไปก็ไม่เป็นไร แต่ข้าตอนนี้เป็นเสาหลักของสำนักชิงอวิ๋น ชีวิตเป็นตายไม่ได้ขึ้นกับข้าเองสักหน่อย”