กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
อาเล่อเหลือบมองเขา “เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าไม่อร่อยเหรอ?”
“ใครบอก? ฉันไม่ได้พูด” จ้าวชิงตอบหน้าตาเฉย ตะเกียบยังคงคีบไม่หยุด
ต้าเหมาที่อยู่ข้าง ๆ ยุแหย่ขึ้นมา “หัวหน้า เมื่อกี้ยังบอกว่ารสชาติแปลกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ไม่แปลกแล้ว?”
จ้าวชิงค้อนเขาทีหนึ่ง “แปลกก็ส่วนแปลก อร่อยก็ส่วนอร่อย มันไม่ขัดกัน” พูดจบก็ยื่นตะเกียบไปคีบลำไส้หมูต่อ
แต่คนอีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ทนดูต่อไม่ไหว หลัวเฟยรีบยื่นตะเกียบไปแย่งลำไส้ใหญ่หมูมาชิ้นหนึ่ง “คุณค่อย ๆ กินหน่อย เหลือไว้ให้พวกเราบ้าง”
จ้าวชิงคีบมาแล้วหลายชิ้นจนกองอยู่ในชาม เขาขยับชามเข้าหาตัวเองราวกับกำลังหวงอาหาร “ก่อนหน้านี้พวกคุณก็กินไปไม่น้อยแล้ว ตอนนี้ฉันจะกินเพิ่มหน่อยแล้วมันทำไม?”