กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ทุกคนวุ่นวายกันกว่าหนึ่งชั่วโมง รมควันไปไม่รู้กี่รูกระต่าย ใส่กระต่ายจนเต็มห้ากรง ตัวใหญ่ตัวเล็กรวมกันแล้วสองสามร้อยตัว
เฉิงซวี่นั่งยอง ๆ ลงนับอย่างละเอียด สัดส่วนตัวผู้ตัวเมียใกล้เคียงกัน ยังมีลูกกระต่ายขนาดเท่าฝ่ามืออีกหลายสิบตัว ขนปุกปุย ขดตัวอยู่มุมกรง
“พอแล้วล่ะ” เฉิงซวี่ลุกขึ้นตบมือ “เหลือไว้เป็นพันธุ์บ้าง อย่าจับจนหมดเกลี้ยงจริง ๆ”
หลัวเฟยตรวจปากรูสุดท้ายอีกรอบ ให้แน่ใจว่าไม่มีตกหล่น จึงเดินกลับมา
ซูเหอดูเวลา ก็เกือบ 7 โมงแล้ว บนเขาแสงมืดเร็ว เงาต้นไม้ทอดยาวมาก ลมก็เย็นลงอีกหน่อย
“ไปกันเถอะ ลงเขาไปกินข้าว” ซูเหอเรียกทุกคน
“ในที่สุดก็ได้กินข้าวแล้ว!” จ้าวชิงตอบคนแรก ท้องก็ร้องครางขึ้นมาพอดี