กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอประตูปิดลง หลินเฉียวก็รีบรวบของที่เหลืออยู่บนโต๊ะมาไว้ตรงหน้า ทำปากจู๋แล้วพูดว่า “พี่ใจกว้างเกินไปแล้ว พวกเรายังกินไม่พอเลย”
หลินหยวนลูบศีรษะเธอ “ไม่เป็นไร ยังมีอีก”
เขาหันไปหยิบถุงใบเล็กออกมาจากช่องลับชั้นล่างสุดของกระเป๋าเป้ ข้างในใส่หมูนึ่งแป้งไว้หลายชิ้น
นี่เป็นของที่เขาแอบเก็บไว้ตอนกินข้าวที่ฟาร์ม แม้แต่เพื่อนร่วมโต๊ะก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น
เขาขยิบตาให้หลินเฉียว “เห็นไหม พี่เก็บของที่ชอบที่สุดเอาไว้ ตั้งใจเอากลับมาให้เธอกินโดยเฉพาะ”
ดวงตาของหลินเฉียวเป็นประกาย เธอแย่งถุงมาเปิดดมแล้วพูดว่า “หอมจัง!”
เธอหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวสองสามครั้งก็หรี่ตาลงอย่างมีความสุข “พี่ฉลาดที่สุดเลย!”