กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“เป็นไปได้ยังไง? ฉันจับได้กลางไร่นี่แหละ” จ้าวชิงชูกระต่ายในมือขึ้นเล็กน้อย “เดาสิ พวกนี้กำลังกินธัญพืชอยู่ในไร่เลย!”
ซูเหอขมวดคิ้ว “กระต่ายพวกนี้ยิ่งท่าดีทะเลขึ้นเรื่อย ๆ นะ”
พี่สะใภ้หลี่ที่เดินตามออกมาข้างหลังได้ยินคำนี้ก็เปิดฝักเปิดฝาทันที “ใช่เลย! ช่วงนี้เธอไม่อยู่ก็เลยไม่รู้ ฟาร์มเรากระต่ายระบาดหนักแล้ว พวกมันก็ฉลาด รู้ว่าเราไม่ทำร้ายมัน ก็เลยเดินกร่างทำลายพืชผลซะเลย กลุ่มไร่นากับหน่วยลาดตระเวนก็ไล่พวกมันบ่อย ๆ แต่จะให้เฝ้าตลอดเวลาก็ไม่ได้”
ซูเหอตัดสินใจทันที “แบบนั้นไม่ได้ ระบาดก็ต้องจับมากิน ไม่อย่างนั้นก็กลายเป็นภัยพิบัติ”
พี่สะใภ้หลี่ลังเลนิดหนึ่ง “จะกินจริง ๆ เหรอ?”