กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อายุ 19 ปี 3
เสิ่นซางเหนียนผลักประตูห้องพักอย่างยากลำบาก
พอประตูเปิด ก็ได้ยินเสียงดัดจริตของซุนเฮ่อหยาง
“รุ่นพี่~ เสาร์นี้ฉันว่าง… อยากไปไหนก็ได้เลย~”
เสิ่นซางเหนียนวางดอกไม้กับสพันจ์บ็อบไว้บนโต๊ะของตัวเอง แล้วชะโงกเข้าไปข้าง ๆ ซุนเฮ่อหยางอย่าง curious
เขากำลังคุยวีแชตกับรุ่นพี่อยู่
หลังจากส่งข้อความเสียงนั้นไป ชื่อกำกับ “รุ่นพี่เหริน” ที่อยู่ด้านบนสุดก็กลายเป็น “อีกฝ่ายกำลังพิมพ์”
รุ่นพี่เหรินพิมพ์อยู่นาน ในที่สุดก็ตอบกลับมาด้วยสติกเกอร์หนึ่งอัน
——ไน่หลงเบ้ตาแลบลิ้น
“…”