กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อายุ 19 ปี 4
เฉินจือจวนผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป
ซุนเฮ่อหยางลุกพรวดขึ้นมาทันที รีบเดินเข้าไปรับ “พี่จวน!”
เฉินจือจวนยื่นเสี่ยวหลงเปาที่ห่อใส่กล่องในมือให้เขา
ซุนเฮ่อหยางถือเสี่ยวหลงเปากับโจ๊กไปวางบนโต๊ะข้าง ๆ พลางฉีกพลาสติกห่อตะเกียบ พลางพูดกับเสิ่นซางเหนียนที่นอนบนเตียงผู้ป่วยทำเป็นน่าสงสาร “หมอบอกว่า วันนี้ทั้งวันนายไม่ควรกินอะไรเลย กินอะไรก็อาเจียนออกมาหมด ฉะนั้นตอนนี้นายก็มองฉันกินก็พอ”
เสิ่นซางเหนียน: “…?”
เขาห่อตัวอยู่ในผ้าห่มเหมือนดักแด้ไหม โผล่แค่ใบหน้า มองเฉินจือจวนอย่างน่าสงสาร
เฉินจือจวนนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ มองเขานิ่ง ๆ