กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อายุ 19 ปี 2
ไม่ไกลออกไป เฉินจือจวนอุ้มตุ๊กตาสพันจ์บ็อบยาวครึ่งเมตรไว้ในมือข้างหนึ่ง สีหน้าเย็นชาและมืดมน
ผมที่อยู่หน้าผากของเขาค่อนข้างยาว รูปตาเฉี่ยวดุเล็กน้อย สีปากค่อนข้างซีด
เมื่อเทียบกับอีกแปดปีให้หลัง ตอนนี้เขาถ่ายทอดอารมณ์ออกมาชัดกว่าเดิม อย่างน้อยตอนที่เสิ่นซางเหนียนมองไปแวบหนึ่งก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดี
“จวนจวน…”
ดวงตาของเสิ่นซางเหนียนเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย เขาเดินเร็ว ๆ เข้าไป พอเข้าใกล้ก็ได้กลิ่นเจลอาบน้ำจาง ๆ จากตัวเฉินจือจวน
กลิ่นนี้จาง ๆ แต่แฝงความหวานนิด ๆ ราวกับกลิ่นดอกสาลี่ ต่างจากกลิ่นที่เขาเคยชินโดยสิ้นเชิง