กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อายุ 19 ปี 1
เดือนกันยายนที่เมืองเป่ยเฉิงร้อนระอุและแห้งแล้งมาแต่ไหนแต่ไร
นักศึกษาฝึกทหารในช่วงนี้ต้องเป็นคนที่ลำบากที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
ตอนห้าโมงเย็น ครูฝึกเป่านกหวีดประกาศเลิกแถว พอซุนเฮ่อหยางถอดหมวกออก เผยผมที่ย้อมสีเขียวสลับน้ำเงินด้วยการย้อมสีแซม เขาก็วิ่งปรู๊ดไปใต้ร่มไม้
ใต้ร่มไม้มีคนนอนอยู่คนหนึ่ง หมวกปิดใบหน้าไว้เกือบครึ่ง เขานอนหงายอยู่บนพื้น ขายาวงอขึ้น
“เพื่อน นายเป็นลมจริง ๆ เหรอ”
ซุนเฮ่อหยางเขย่ามือเขา
ไม่มีปฏิกิริยา