กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ความในใจของวัยเยาว์
เสิ่นซางเหนียนตอนนี้เหงื่อโทรมหน้า “คนโกหก”
เขาวิ่งตรงขึ้นไปถึงชั้นบนสุด รื้อไปทีละอันแล้วทีละอัน จนกระทั่งในตำแหน่งที่ลึกมาก เขาเห็นลายมือที่คุ้นตา
สามตัวอักษรแรกคือชื่อของเขา
ลมหายใจของเสิ่นซางเหนียนเบาลง
เขาตระหนักว่านี่คือผ้าไหมแดงผืนที่เฉินจือจวนเขียนไว้ตอนยังเด็ก
เสิ่นซางเหนียนหาอยู่ 2 ชั่วโมงแล้ว เขากลืนน้ำลายลงคออย่างตื่นเต้นเล็กน้อย
“เจอหรือยัง”
เฉินจือจวนถามเขาจากอีกฟากของบันไดที่คั่นอยู่หลายขั้น
เสิ่นซางเหนียนไม่พูดอะไร