กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 อายุยืนร้อยปี
ห้องอาหารบุฟเฟต์ของโรงแรมอยู่ที่ชั้นหนึ่ง
ผ่านไปเก้าโมงกว่าแล้ว แขกเองก็ไม่ค่อยมีมากนัก
เสิ่นซางเหนียนเพิ่งก้าวเข้ามาถึงประตูห้องอาหาร ก็เห็นเฉินจือจวนที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งริมหน้าต่างในทันที
เขาสวมเสื้อยืดสีดำ นิ้วเรียวยาวกำลังปัดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แสงแดดสว่างจ้าจากด้านนอกสาดเข้ามาต้องร่างเขา ราวกับแสงตะวันอบอุ่นของฤดูหนาวสาดลงบนต้นสนที่เกาะน้ำค้างแข็ง ให้ความรู้สึกเหมือนหิมะและน้ำแข็งกำลังละลาย
เสิ่นซางเหนียนเดินวนอยู่กับที่ครู่หนึ่ง
เรื่องเมื่อคืนวานผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น แล้วในที่สุดก็เดินเข้าไป
เฉินจือจวนเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาสีอ่อนยิ่งดูใสกระจ่างภายใต้แสงเรืองนั้น
“กินข้าวเถอะ”
เขาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง