กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 ฉันจะห่วง
หลังตื่นนอน ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
ผ้าม่านไม่ได้ปิด บ้านของเขาอยู่กลางเมือง แสงนีออนลอดเข้ามา ห้องนอนทั้งห้องจึงจมอยู่ในบรรยากาศกึ่งมืดกึ่งน้ำเงิน
บ้านอยู่ชั้นสูง ถึงจะอยู่กลางเมือง แต่ก็เงียบและว่างโหวง
เสิ่นซางเหนียนนอนหลับจนมีเหงื่อออกเล็กน้อย เขาขดตัวอยู่ในผ้าห่ม คลำหาโทรศัพท์มือถืออยู่พักหนึ่ง พอคว้าเจอก็เหลือบดูเวลา
8:30 แล้ว
คงจะเริ่มงานเลี้ยงวันเกิดแล้ว
เสิ่นซางเหนียนลุกขึ้นนั่ง พิงหัวเตียง เปิดโคมไฟ แล้วไถโทรศัพท์มือถืออยู่พักหนึ่ง
ทุกวันพอถึงเวลาแบบนี้ ในวีแชตก็จะมีสหายชั่วเพื่อนเลวหลายคนชวนเขาออกไปเที่ยวกลางคืน
เสิ่นซางเหนียนปฏิเสธไปทีละคน บอกว่าเขาเป็นไข้