เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 โตขึ้นสักหน่อย
เสิ่นซางเหนียนจ้องมองเขาแวบหนึ่ง
ปกติแล้วเฉินจือจวนแต่งตัวเรียบง่ายมาก สีส่วนใหญ่ก็เป็นดำ ขาว เทา บางครั้งก็มีสีน้ำเงินหรือสีเขียวเพิ่มมาบ้าง ฤดูร้อนก็เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขาสั้น พออากาศเริ่มเย็นก็เป็นเสื้อสเวตเตอร์มีฮู้ดกับกางเกงกีฬา ฤดูหนาวก็ใส่เสื้อขนเป็ดเพิ่มอีกตัว
เสื้อผ้าของเฉินจือจวนส่วนใหญ่เป็นโทนสีเย็น เวลาคบหากับผู้คนเขาก็อ่อนโยนแต่แฝงความเย็นชาไว้ เปลือกตาชั้นเดียวทำให้ดูมีระยะห่างยิ่งขึ้น
หน้าตาของเขาพูดได้เต็มปากว่าดีจริง ขาวและละเอียดอ่อน โครงกระดูกกับผิวพรรณล้วนเรียกได้ว่างดงามที่สุด สมัยเรียน สาว ๆ ที่ชอบใบหน้าแบบนี้ของเขาสามารถล้อมเต็มสนามกีฬาได้เลย
แต่กลับไม่มีใครสักคนกล้าวิ่งไปสารภาพรักต่อหน้าเขา
เพราะตัวเขามีระยะห่างที่หนักอึ้งติดตัว ราวกับทุ่งน้ำแข็งหลังหิมะตกหนัก ทำให้ใจคุณเบิกบานในขณะเดียวกันก็ไม่กล้าเดินเข้าไป