กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอาล่ะ ข้าพูดจบแล้ว ฮูหยินกู้ เจ้าให้คนของเจ้าปล่อยข้าไปเถิด ลูกชายของเจ้าเป็นเพียงคนขี้ขลาด ต่อให้เจ้าทำเพื่อเขาทั้งใจ เขาก็เพียงคิดว่าเจ้าบังคับเขา คนเช่นนี้ ข้าไม่คิดรักษา”
เซี่ยหว่านชิวรู้สึกจริง ๆ ว่าคนเช่นนี้ไม่คู่ควรได้รับการรักษา มารดาถึงกับเชิญผู้รักษามาถึงบ้าน แต่บุตรกลับทำท่าเป็นคนที่ต้องทนรับความขุ่นเคืองจนแทบตาย เช่นนั้นก็ไปตายเสียเถิด!
นางจะไปรักษาคนขี้ขลาดเช่นนั้นทำไมกัน ช่างหาเรื่องเอาความขุ่นเคืองมาใส่ตัวเองเปล่า ๆ!
“เจ้า!”
คำพูดนี้ของเซี่ยหว่านชิวไม่ได้ทำให้กู้อี้โกรธ ไม่ได้ทำให้ฮูหยินกู้โกรธ แต่กลับทำให้ลั่วเหวินเฟิงโกรธได้สำเร็จ
“เจ้าพอได้หรือยัง ข้าวางใจจะขอโทษเจ้าแล้ว สตรีเช่นเจ้ายังจะถือตัวไปจนถึงเมื่อใด?”