กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรกัน?”
ฮูหยินกู้และกู้อี้ทั้งสองต่างร้องออกมาด้วยความตกใจ
แต่ลั่วเหวินเฟิงกลับมีสีหน้าเยาะเย้ย “ล้อเล่นอะไรกัน เจ้าพูดอะไรกันก็เป็นอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นหมอเทวะผู้ทำได้ทุกสิ่งแล้วหรือ?”
เซี่ยหว่านชิวไม่สนใจเขา มองไปยังฮูหยินกู้ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวว่า
“ฉวยโอกาสที่ตอนนี้ข้าหลังทรมานคนแล้วอารมณ์ดีอยู่บ้าง พวกเจ้าต้องการให้ข้ารักษาหรือไม่ ถ้าต้องการก็รีบให้ข้าฝังเข็มเสีย หากไม่ต้องการ ข้าก็จะกลับไปเดี๋ยวนี้ ภายหลังคงไม่มาที่นี่อีกแล้ว ช่างยุ่งยากเกินไปนัก”
นางคิดถึงเฝิงซื่อ คิดถึงแป้งทอดไข่ที่นางทำ คิดถึงหม้อไฟเนื้อแพะที่นางทำ ยิ่งคิดถึงหมูผัดซ้ำที่นางทำ แม้แต่ผักเขียวก็ยังอร่อยถึงเพียงนั้น