เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วเหวินเฟิงนึกถึงน้องชายลูกพี่ลูกน้องที่ต่อไปจะต้องเผชิญความผิดหวังและสิ้นหวังครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็โกรธจนโจมตีด้วยไฟ จึงระบายความโกรธทั้งหมดลงบนตัวเซี่ยหว่านชิว
เซี่ยหว่านชิวเหลือบมองเขาอย่างเย็นชาครั้งหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องรับปากกันแล้ว คนผู้นี้แห่งตระกูลกู้ของพวกเจ้า ข้ารักษาไม่ได้”
อะไรกัน ยุคนี้ นางรักษาโรคช่วยคนยังต้องวิ่งเข้าใส่หรือ?
ไม่รู้จริง ๆ ว่าคนพวกนี้ถูกใครตามใจจนเสียคน จะตายก็มิมรณะ จะเกิดไม่ได้ก็ช่าง มันเกี่ยวอะไรกับนาง
“หมอเซี่ย! เฟิงเอ๋อร์เพียงแค่พูดเอาดีเข้าตัว ไม่ใช่เรื่องที่จะมาตำหนิท่านเลย อย่าไปฟังเด็กคนหนึ่งพูดเพ้อเจ้อเลย ที่เขาล่วงเกิน ท่าน ข้ามาขอขมาท่านแทนเอง”
ฮูหยินกู้เพิ่งจะปลอบลูกชายได้สำเร็จ คิดว่าในที่สุดก็มีความหวังแล้ว ไม่คาดคิดว่าเฟิงเอ๋อร์กลับทำให้หมอขุ่นเคือง