0233

⬢⬢⬢

ตอนที่ 215 นัดเดท

ภายในพระราชวัง แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างระเบียงทางเดิน อาบผนังหินทั้งสองฝั่งจนสว่างขาว

ฝัวหลัวหลี่อันกำลังพาหูพั่วเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว

เธอเดินอยู่ด้านหน้า หูพั่วตามอยู่ด้านหลัง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองรักษาระดับไว้สองสามก้าวตลอดเวลา ไม่ใกล้และไม่ไกล

ฝีเท้าของฝัวหลัวหลี่อันแผ่วเบาคล่องแคล่ว มุมปากประดับรอยยิ้มน้อย ๆ รอยยิ้มนั้นเป็นแบบที่เขาถนัดที่สุดเมื่อตอนยังมีชีวิต ทั้งอ่อนโยน ใส่ใจ และแฝงความคลุมเครือเย้ายวนไว้อย่างพอดิบพอดี

เขาเคยจีบผู้หญิงมานับไม่ถ้วน รู้ว่าต้องทำอย่างไรให้ผู้หญิงคลายความระแวดระวัง รู้ว่าต้องทำอย่างไรให้ผู้หญิงรู้สึกมีค่า และรู้ว่าต้องทำอย่างไรให้ผู้หญิงยินยอมพร้อมใจทำสิ่งต่าง ๆ ให้เขา

คนตรงหน้านี้แม้จะความจำเสื่อมและสมองทึบไปบ้าง แต่อย่างไรก็เป็นผู้หญิงไม่ใช่หรือ ย่อมต้องมีปฏิกิริยาที่ผู้หญิงพึงมีบ้างสิ

เธอแอมไอเบา ๆ เคลียร์ลำคอ หยุดฝีเท้าลงแล้วหมุนตัวกลับมา มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ อีกข้างหนึ่งเท้าเอว นี่เป็นท่าพิงผนังที่เธอถนัดที่สุดในอดีต ว่ากันว่าช่วยทำให้ขาดูเรียวยาว

ทว่าร่างนี้ของนีฟเตี้ยเกินไป มือที่ยันผนังจำต้องเอื้อมสูงขึ้น เอวก็แอ่นให้ได้ส่วนโค้งเว้าขนาดนั้นไม่ได้ ทั้งร่างจึงดูเหมือนจิ้งจกที่ถูกตรึงไว้กับกำแพง