0232

⬢⬢⬢

ตอนที่ 214 บ้านลูกกวาด (ภาคสี่)

ภายในทางเดินใต้ดิน ไบสเคนนั่งยอง ๆ อยู่ข้างสัตว์ประหลาดที่ถูกปิดกั้นความสามารถในการเคลื่อนไหวโดยสิ้นเชิง ตะเกียงน้ำมันวางอยู่บนพื้น แสงสลัวสีเหลืองทอดเงาของเขาและเจ้าสิ่งนั้นลงบนกำแพง ดูบิดเบี้ยวและใหญ่โตมหึมา

เจ้าสิ่งนั้นยังคงดิ้นรน แม้แขนขาและลำตัวจะถูกเข็มเงินและเส้นไหมตรึงไว้อย่างแน่นหนาจนขยับไม่ได้ แต่ใบหน้าหมาป่าอัปลักษณ์ของมันยังคงบิดเบี้ยวไปมาไม่หยุด ปากที่เขี้ยวโผล่ออกมาข้างนอกอ้า ๆ หุบ ๆ

“สือทัวหลี่... สือทัวหลี่...”

มันคำรามชื่อนี้ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่พัง เข็มตกร่องแผ่นเสียงและเล่นซ้ำสามคำนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไทเล่อมองสัตว์ประหลาดที่แม้แต่มนุษยมะนาวยังพูดไม่ได้และเหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ร้ายตนนี้ คิ้วขมวดมุ่นจนเป็นปมแน่น