0187

⬢⬢⬢

ตอนที่ 170 ความหวาดกลัว

ประตูสระอาบกุหลาบโลหิตถูกถีบเปิดออก แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากด้านหลัง เคลือบขอบร่างของสองเงาหน้าประตูด้วยแสงเย็นเยียบสีขาวเงินชั้นหนึ่ง

ผมยาวสีทองสยายคลุมไหล่ พลิ้วไหวแผ่วเบาในสายลมราตรี เมื่อได้เห็นเงาร่างใต้แสงจันทร์นั้น ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำสมองของลูเซียสในทันที

เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองทำอะไรลงไป รอจนกระทั่งได้สติ เถาวัลย์ก็พวยพุ่งระเบิดออกจากร่างของเขาแล้ว ราวดอกไม้อัปลักษณ์ที่กำลังเบ่งบาน

เถาวัลย์เหล่านั้นไม่ได้พุ่งเข้าใส่หนูน้อยหมวกแดง แต่มันมุดลงสู่ใต้ดิน ชอนไชเข้าไปในแผ่นหิน ชอนไชเข้าไปในชั้นดิน ชอนไชเข้าไปในเครือข่ายรากไม้ที่แผ่ขยายไปทั่วทั้งอาณาจักร

แกนกลางของเขา ก้อนเนื้อขนาดเท่ากำปั้นที่เหลืออยู่เพียงก้อนเดียวหลังถูกระเบิดจนกลายเป็นเปลือกกลวง ถูกเถาวัลย์ห่อหุ้มเอาไว้ เบียดทะลักออกมาจากรอยขาดที่ลำคอ ราวกับเมล็ดผลไม้ที่ถูกถ่มออกมา แล้วจมหายลงสู่ใต้ดินอย่างรวดเร็ว

สือทัวหลี่มองดูแผ่นหินที่กำลังสมานตัว พลางส่งเสียงเดาะลิ้นเบา ๆ

“หนีไวชะมัด” เขาเก็บกล่องจุดไฟ เอียงหน้ามองหนูน้อยหมวกแดง “รับรู้ตำแหน่งของเขาได้ไหม”

หนูน้อยหมวกแดงพยักหน้า สายตาเบนไปยังส่วนลึกของระเบียงทางเดินที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา ทิศทางนั้นคือจุดที่สโนว์ล้มลง