0186

⬢⬢⬢

ตอนที่ 169 ลงมือ

สโนว์ไม่ขยับ เขายังคงยืนอยู่ตรงหน้าสือทัวหลี่ดั่งกำแพงที่ปิดกั้นทุกเส้นทางหนีจนหมดสิ้น

ในดวงตาข้างขวาพลุกพล่านไปด้วยความพิโรธ ความหวาดกลัว ความสับสน และยังมีบางสิ่งใกล้เคียงกับการอ้อนวอนที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว

“พูดให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นนายก็อย่าหวังว่าจะไปไหนได้ทั้งนั้น”

สือทัวหลี่มองเขาอย่างสงบนิ่ง เผยสีหน้า “เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ” ออกมา แววตาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเหนื่อยล้าและจนใจที่คาดเดาไว้แต่แรก

เขาถอนหายใจเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยโค้งขมขื่น

“ถึงจะเดาไว้แต่แรกแล้วว่านายต้องมีปฏิกิริยาแบบนี้ แต่ฉันก็ยังอยากจะยืนยันอีกสักครั้งอยู่ดี”

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าอมเทาคู่นั้นจ้องมองสโนว์ตรง ๆ “นี่คือการตัดสินใจของนายงั้นเหรอ สโนว์”

คิ้วของสโนว์ขมวดแน่น ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ทว่ากลับไม่ได้ส่งเสียงใดออกมา และไม่ได้หลีกทางเช่นกัน