0172

⬢⬢⬢

ตอนที่ 158 วิ่ง

“นายรู้ไหม พี่ชาย” ความบ้าคลั่งในดวงตาของลูเซียสจางหายไป สิ่งที่ผุดขึ้นมาแทนที่คือการเยาะเย้ยอันคุ้นเคย “ตอนที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เคยชายตามองนายตรง ๆ เลยสักครั้ง”

เถาวัลย์เหล่านั้นรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ สโนว์รู้สึกว่าซี่โครงของตัวเองส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด การหายใจเริ่มยากลำบากขึ้นทุกที

“สายตาที่ท่านแม่มองนาย ฉันเห็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว ความรังเกียจพวกนั้น ความชิงชังพวกนั้น สีหน้าที่อยากให้นายหายไปจากโลกนี้แทบขาดใจนั่น ทุกครั้งเลย ไม่ว่าครั้งไหนฉันก็รู้สึกขำไปหมด”

“เป็นถึงเจ้าชายแท้ ๆ แต่กลับมีสภาพอัปลักษณ์เหมือนผีแบบนั้น ยังจะเพ้อฝันอยากได้ความรักจากท่านแม่อีก นายไม่คิดว่ามันน่าขันเหรอ”

“มึงหุบปากไปเลยนะโว้ย” เสียงของสโนว์แหบพร่า รากไม้พุ่งทะลักออกจากฝ่ามือ รัดคอของลูเซียสเอาไว้และรัดลึกลงไปในเถาวัลย์แห้งกรังพวกนั้น

“แกตายไปแล้ว ลูเซียส ของที่ตายไปแล้วก็ควรนอนอยู่ในหลุมศพไปเงียบ ๆ เสีย นางจะรักใคร หรือนางจะไม่รักใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับแกอีกต่อไปแล้ว”

ลูเซียสถูกรัดจนพูดไม่ออก ในลำคอมีเสียงลมหายใจขาดห้วงดัง “ฮ่อก ฮ่อก” ทว่ามันกลับไม่มีผลกระทบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย เขายกมือข้างนั้นที่เกิดจากการพันกันของรากไม้ขึ้นมา แล้วแตะแก้มของสโนว์เบา ๆ

“นั่นสินะ”