0159

⬢⬢⬢

ตอนที่ 145 ถ่วงเวลา

ประกายแสงสีเงินวาดเป็นเส้นโค้งสายแล้วสายเล่าบนท้องฟ้ายามราตรี สือทัวหลี่ยืนอยู่บนปีกบินที่แปรสภาพมาจากหงส์เงิน ร่อนถลาแนบเพดานไปด้วยความเร็วสูง

เบื้องล่าง รากไม้นับไม่ถ้วนราวกับงูหลามยักษ์ที่ฟื้นคืนชีพ ทะลักล้นออกมาอย่างบ้าคลั่งจากรอยแยกของแผ่นหินปูพื้น รอยแตกบนกำแพง และซากเสาระเบียงที่พังทลาย ก่อนจะม้วนตวัดขึ้นสู่กลางเวหาอย่างบ้าคลั่ง!

หนูน้อยหมวกแดงกระพือปีกทั้งสองข้างอย่างแรง พุ่งทะยานไปมารอบกายเขาอย่างคล่องแคล่ว ทุกครั้งที่โฉบลงมาจะฟาดฟันดาบออกไปหนึ่งครั้ง ตัดเถาวัลย์หลายเส้นที่พยายามจะพันข้อเท้าของพวกเขาจนขาดสะบั้น

ทว่ารากไม้เหล่านั้นมีมากเกินไป แน่นขนัดจนไร้ที่สิ้นสุด ราวกับผืนสมุทรสีดำทมิฬที่กำลังปั่นป่วน

“พราน!” เสียงของหนูน้อยหมวกแดงดังมาจากด้านข้าง แฝงไว้ด้วยความร้อนใจ “เยอะเกินไป... ฟันไม่หมด!”

สือทัวหลี่ไม่ได้ตอบ เขาจ้องเขม็งไปยังร่างที่ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์เบื้องล่าง ลูเซียส หรือจะพูดให้ถูกก็คือ อสูรกายที่สวมใบหน้าของลูเซียส กำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่ที่เดิมอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับการแสดงอันน่าสนุกสนาน

ในดวงตาสีทองคู่นั้น เต็มไปด้วยแววนึกสนุก