0153

⬢⬢⬢

ตอนที่ 139: การซักถาม

โรงละครแดนภาพลวง

จิตสำนึกของสือทัวหลี่ตกลงสู่ห้วงมิติมืดสลัวที่คุ้นเคย

เก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเรียงรายเป็นแถว ๆ ปลายสุดคือเวทีขนาดมหึมา ม่านเวทีห้อยต่ำลง เครื่องฉายภาพยนตร์ส่งเสียงหึ่ง ๆ แผ่วเบา

ทุกอย่างดูเหมือนเดิมเช่นเคย

เว้นเสียแต่—ร่างเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่กลางแถวแรก

มาฉีเก๋อร์นั่งอยู่ตรงนั้น กอดกำไม้ขีดไฟที่ไม่มีวันเผาหมดนั้นไว้ หลังเล็ก ๆ หันเข้าหาทางเข้า แต่ไหล่ของเธอกลับสั่นสะท้านเล็กน้อย

ไม่ใช่การสั่นเพราะกลัว

แต่เป็นแบบนั้น……การสั่นเพราะกลั้นหัวเราะจนแทบสาหัส