0152

⬢⬢⬢

ตอนที่ 138 นาฬิกากับนกไนติงเกล

สือทัวหลี่ไม่รู้ว่าตนเองเดินมานานเท่าใดแล้ว

ไร้ซึ่งกาลเวลา ไร้ซึ่งทิศทาง ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุด มีเพียง “พื้นดิน” อันว่างเปล่าใต้ฝ่าเท้าและ “ท้องฟ้า” อันว่างเปล่าไม่ต่างกันเหนือศีรษะ เขาเปรียบเสมือนวิญญาณโดดเดี่ยวที่ถูกทอดทิ้งไว้ในความว่างเปล่า ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างเฉื่อยชาไร้ชีวิตชีวา มุ่งหน้าสู่ทิศทางที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่

เสียงนั้นในหัวยังคงดังก้อง

“ตามหาเด็กสาวผมทอง กอบกู้โลกใบนี้ ฆ่านางซะ”

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ราวกับลานนาฬิกาที่ติดขัดอย่างใดอย่างหนึ่ง หมุนวนซ้ำไปมาไม่เคยหยุดพัก

เขาเคยลองเอามืออุดหู ทว่าไร้ประโยชน์ เคยลองตะโกนด่าทอกลับไป ทว่าไร้ประโยชน์ เคยลองเพิกเฉยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน—ยิ่งไร้ประโยชน์ เสียงนั้นเปรียบดั่งตะปูดอกหนึ่ง ตอกตรึงแน่นอยู่ในหัวของเขา ทุกแรงสั่นสะเทือนคอยตอกย้ำเตือนใจเขา ว่าความตายก็มิใช่จุดสิ้นสุด

เขาเดินไป สบถด่าไป เดินไป สบถด่าไป