0143

⬢⬢⬢

ตอนที่ 129 คิด

สวนพระราชวังในภาพลวง

แสงแดดส่องลอดกิ่งใบหนาทึบ ทอดเงาด่างดวงสีทองเป็นหย่อม ๆ บนพื้น ดอกกุหลาบกำลังบานสะพรั่ง ทั้งสีแดง สีขาว และสีชมพูเบียดเสียดรวมกัน กลิ่นหอมเข้มข้นอบอวลไปทั่วในอากาศ

ผีเสื้อบินร่ายรำไปมาระหว่างพุ่มดอกไม้ เสียงสายน้ำจากน้ำพุดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ อย่างแผ่วเบา ราวกับเสียงประกอบฉากที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง

สโนว์ไวท์นั่งอยู่ในศาลา

เธอสวมกระโปรงยาวสีขาวนวลราวแสงจันทร์ ผมดำดุจน้ำตกทิ้งตัวลงข้างไหล่ บนตักวางหนังสือรวมบทกวีที่เปิดค้างไว้ ทว่าเธอกลับอ่านไม่เข้าหัวเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว

ความรู้สึกแบบนั้นกลับมาอีกแล้ว

ความรู้สึกคันยิบ ๆ อันคุ้นเคย ราวกับมดตัวเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนกำลังไต่ช้า ๆ อยู่ตรงหัวใจ ไม่เจ็บ แต่น่ารำคาญ รำคาญเสียจนเธอนั่งไม่ติด รำคาญเสียจนแม้แต่จะแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือก็ยังทำไม่ได้

วันนี้สโนว์ไม่อยู่