0142

⬢⬢⬢

ตอนที่ 128 ม้าขาว

ตอนที่สือทัวหลี่ผลักบานประตูไม้โอ๊กอันหนักอึ้งของห้องประชุมสภาเข้าไป ข้างในนั้นไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเฉียง ๆ ผ่านหน้าต่างทรงสูง ย้อมม้วนกระดาษหนังแกะที่ซ้อนทับกันอยู่บนโต๊ะตัวยาวให้กลายเป็นสีทองอบอุ่น ขวดหมึกยังเปิดฝาทิ้งไว้ ปากกาขนนกวางพาดอยู่ด้านข้าง คราบหมึกที่แห้งกรังตรงปลายปากกาแข็งตัวไปแล้ว—เห็นได้ชัดว่าตรงนี้ไม่มีใครแตะต้องมาได้สักพักหนึ่งแล้ว

เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล

หมอนั่นสโนว์ ตั้งแต่มารับช่วงต่อกิจการบ้านเมือง ทุกวันก่อนฟ้าสางก็จะมาขลุกตัวอยู่ที่นี่ ราวกับต้นไม้ที่หยั่งรากลึกลงไปในกองเอกสาร หากใช้คำพูดของเขาเองก็คือ “ถ้าไม่สะสางพวกนี้ให้เสร็จ อาณาจักรคงจะพังทลายลงในวันพรุ่งนี้”

ตอนนี้กลับไม่อยู่เสียอย่างนั้น?

สือทัวหลี่คว้าตัวคนรับใช้คนหนึ่งที่เดินผ่านมาพอดี

“สโนว์ล่ะ”

คนรับใช้ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม “เช้าวันนี้องค์ชายไปยังฝั่งคอกม้าขอรับ บอกว่า...อยากจะไปดูม้าขาวตัวนั้น”