0127

⬢⬢⬢

ตอนพิเศษ: การผจญภัยพิสดารของนายพรานทองเงิน (ตอนที่สอง)

ก่อนที่ดวงจันทร์จะลับขอบฟ้า นายพรานทองเงินได้ก้าวขึ้นสู่ถนนปูหินที่มุ่งหน้าไปยังเมืองโรงสี

รัตติกาลย้อมร่างโลหะของพวกเขาจนกลายเป็นสีดำทะมึน มีเพียงขอบโครงร่างเท่านั้นที่ยังคงหลงเหลือประกายแสงจันทร์อยู่ราง ๆ

พรานทองซ่อนกระบี่กิ่งทองไว้ใต้เสื้อคลุม พรานเงินเก็บประกายแสงของมิธริล—พวกเขาจงใจชะลอฝีเท้าลงและสะกดการมีตัวตนให้ต่ำ ราวกับรูปปั้นนักเดินทางสองตนที่ก้าวออกมาจากเงามืด

ประตูเมืองปรากฏสู่สายตา

กำแพงเตี้ย ประตูไม้ที่ปิดสนิท ตะเกียงน้ำมันแสงสลัวสองดวงบนหอรบเหนือประตูแกว่งไหวไปตามลมราตรี ส่องกระทบใบหน้าอันง่วงงุนของทหารยามกะดึกจนวูบวาบสลับมืดสว่าง

กลิ่นอายในอากาศที่ปนเปกันระหว่างควันไฟ มูลสัตว์ และกลิ่นสาบหนูจาง ๆ นั้น เข้มข้นยิ่งกว่าตอนที่สือทัวหลี่มาถึงเสียอีก ยามค่ำคืน คือช่วงเวลาที่พวกหนูปราดเปรียวที่สุด

“หยุดนะ! ใครน่ะ?!”

บริเวณหน้าประตูเมือง ทหารยามสูงวัยกว่าเป็นฝ่ายสังเกตเห็นเงาร่างที่กำลังประชิดเข้ามาได้ก่อน เขาจับหอกยาวในมือแน่นโดยสัญชาตญาณ ความง่วงงุนพลันมลายหายไปในพริบตา ทหารยามหนุ่มข้างกายเขาก็ตื่นตัวขึ้นทันทีเช่นกัน ดวงตาสองคู่จับจ้องไปยังโครงร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดเขม็ง