0115

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 การเรียนรู้

“ฉัน ‘ลงสนามด้วยตัวเอง’ ได้ไหม” เสียงของสโนว์ดังขึ้นในโรงละครอันเวิ้งว้าง แฝงไว้ด้วยความแห้งผากระคนฝืดเฝือที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว

“ตามใจเจ้า” มาฉีเก๋อร์ตอบกลับอย่างเรียบเฉย “การด้นสดของ ‘นักแสดง’ บางครั้งก็ช่วยเพิ่มความเข้มข้นให้บทละครได้ ขอเพียงอย่าเล่นจนพังพาบกระทั่งทำให้ ‘ผู้ชม’ หลุดออกจากภวังค์ก็พอ”

สโนว์สูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปในลำแสงและเงาที่ทอดลงบนผ้าม่านฉาก

ในชั่วพริบตานั้น สติสัมปชัญญะของเขาก็ผสานเข้ากับ “สโนว์” ในภาพลวงเป็นหนึ่งเดียว

เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาและไออุ่นจากเรือนร่างของผู้เป็นมารดาในอ้อมอก ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่กล้ำกลืนฝืนทน และได้กลิ่นหอมละมุนจาง ๆ บนเส้นผมของนางซึ่งถูกจำลองขึ้นในภาพลวง

เขาก้มหน้าลงมองเส้นผมสีดำขลับของมารดาที่ซบอยู่ตรงลาดไหล่ แขนทั้งสองข้างพลันกระชับขึ้นเล็กน้อย

“เสด็จแม่...” เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงผสานซ้อนทับกับตัวเขาในภาพลวง ทว่ากลับเจือความแหบพร่าอันอัดอั้นซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของสโนว์ในความเป็นจริง “...อย่าทรงกรรแสงเลยพ่ะย่ะค่ะ”

ร่างกายในอ้อมอกสั่นสะท้านขึ้นเบา ๆ