0111

⬢⬢⬢

ตอนที่ 108 เรื่องราวที่คุณต้องเขียนเอง

คำพูดของนายพรานทองเงินเปรียบประดุจมีดผ่าตัด ที่ค่อย ๆ กรีดลอกความกลัวและความย้อนแย้งที่ซุกซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจของสือทัวหลี่ออกทีละชั้น แผ่ความจริงอันชุ่มโชกไปด้วยเลือดซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็อาจไม่เต็มใจจะสบตา ออกมาอย่างโจ่งแจ้งใต้ท้องฟ้าพร่างดาวของผืนป่าแห่งนี้

ความเงียบงันแผ่ซ่านไปในสายลมราตรี หลงเหลือเพียงเสียงหายใจหนักหน่วงและเจ็บปวดของสือทัวหลี่ ตลอดจนเสียง “ซี่ ๆ” แผ่วเบาที่ดังขึ้นยามบาดแผลกำลังสมานตัวภายใต้ฤทธิ์ของแอปเปิลสีเลือด

เนิ่นนานผ่านไป ศีรษะที่ก้มต่ำของสือทัวหลี่จึงค่อย ๆ เงยขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นที่เคยเลื่อนลอยไปบ้างเพราะการเสียเลือดและความเจ็บปวดแสนสาหัส พลันลุกโชนไปด้วยเปลวไฟที่ผสานความไม่ยินยอมพร้อมใจและความพิโรธขึ้นมาอีกครั้ง