0081

⬢⬢⬢

ตอนที่ 78 ออกเดินทาง

สือทัวหลี่หันหลัง ผลักประตูไม้หนักอึ้งของห้องลับเปิดออก เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังก้องสะท้อนในทางเดิน

ด้านนอกประตูคือความเงียบสงัดยามดึกสงัดของพระราชวัง ไกลออกไปแว่วเสียงฝีเท้าอันเป็นระเบียบแต่กดประสาทของทหารยามลาดตระเวนที่สโนว์จัดแจงไว้

เขาเดินไปยังห้องพักแขกอันเงียบสงบที่จัดสรรให้ตนชั่วคราว เมื่อผลักประตูเปิดออก ด้านในไม่ได้จุดตะเกียง มีเพียงแสงจันทร์ส่องลอดผ่านหน้าต่างบานสูง ทอดเงาแสงอันเย็นเยียบลงบนพื้น

ลี่เทิลขดตัวอยู่ในเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ปูด้วยผ้าห่มหนา หลับสนิท หางปุกปุยปัดแกว่งไปมาโดยไม่รู้ตัวเป็นครั้งคราว ส่งเสียงซ่าเบา ๆ

ดวงตาสีแดงชาดปิดสนิท ขนตาหนาทอดเงาบางลงใต้ตา เส้นผมยุ่งเหยิงพาดอยู่ข้างแก้ม ขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะหายใจที่สม่ำเสมอ ราวกับกำลังฝันถึงอะไรบางอย่าง ลำคอส่งเสียงครางพึมพำอู้อี้ออกมาเป็นพัก ๆ

ยามที่หลับใหล ท่าทางของนางดูสงบอย่างหาได้ยาก กระทั่งมีกลิ่นอายความไร้เดียงสาที่ไม่ระแวดระวังซึ่งสมกับวัยตามรูปลักษณ์ภายนอกของนางอยู่รำไร

สือทัวหลี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู มองนางเงียบ ๆ อยู่สองสามวินาที