เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 51 ความร่วมมือ
คำถามของสโนว์เปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงสู่น้ำนิ่ง ปลุกระลอกเสียงสะท้อนเจือกลิ่นคาวเลือดให้ก้องกังวานภายในโรงละครอันมืดสลัว
สือทัวหลี่ยังไม่ได้ตอบในทันที
เขายืดตัวตรง ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วกวาดสายตาพิจารณาสโนว์ซึ่งถูกเถาวัลย์พันธนาการอยู่บนที่นั่ง ทว่าแววตากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
นั่นมิใช่ความภักดีอันบริสุทธิ์หรือความพิโรธอีกต่อไป หากแต่เป็นความเด็ดเดี่ยวที่ถูกจุดประกายขึ้นมา เจือปนไปด้วยความปรารถนาอันมืดมิดและการยอมทิ้งตัวลงสู่ความพังทลาย
เขารู้ดีว่าจังหวะเวลาสุกงอมแล้ว
“วิธีที่จะทำให้พวกเราต่างพึงพอใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย”
สือทัวหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เริ่มร่างโครงสร้างของแผนการ “ก่อนอื่น นายต้องพา ‘หน่วยเล็ก’ ของนายกับฉันกลับไปหาเสด็จแม่ของนายอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน”
“รายงานว่า ‘ซากโบราณสถาน’ มีอยู่จริง แต่ทางเข้าต้องใช้วิธีการเฉพาะหรือช่วงเวลาที่แน่นอนจึงจะเปิดออกได้ หรือไม่ก็... มี ‘ผู้พิทักษ์’ อันทรงพลังที่จำเป็นต้องพึ่งบารมีของพระนางจึงจะรับมือไหว สรุปคือนายต้องมีเหตุผลอันสมควรสักข้อหนึ่ง เพื่อชักนำให้พระนางยอมก้าวออกจากพระราชวังและเสด็จมาด้วยตนเอง”