0052

⬢⬢⬢

ตอนที่ 49: ภาพยนตร์แห่งความทรงจำ

โรงละครมืดสลัว ลำแสงจากเครื่องฉายสว่างขึ้น ภาพที่ทอดลงบนจอผ้าใบกลายเป็นความ “ดื่มด่ำ” มากขึ้น ราวกับเชื่อมตรงเข้ากับสายตาและจิตใจของสโนว์

[ภาพเริ่มต้น]

องก์ที่หนึ่ง

มุมมองต่ำมาก แสงเงาพร่ามัว ความรู้สึกอบอุ่นโอบล้อม จากนั้น ใบหน้าของหญิงงามที่สวยจนแทบลืมหายใจแต่เย็นชาอย่างที่สุดก็โน้มเข้ามาใกล้

ตอนแรก บนใบหน้านั้นมีความอ่อนโยนอันเลือนรางซึ่งเป็นของ “มารดา” อยู่บ้าง แต่ทันใดนั้น สายตาของหญิงนั้นก็จับจ้องที่แก้มซ้ายของ “ตนเอง” ความอ่อนโยนนั้นแตกร้าวในทันที ถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจและความหวาดกลัวถึงขีดสุด ราวกับได้เห็นแมลงน่ารังเกียจที่สุดในโลก

ใบหน้าของหญิงถอยร่นไปอย่างรุนแรงแล้วหายลับไปทางด้านบนของสายตา สิ่งที่เข้ามาแทนคือแววตาที่ตื่นตระหนกหลบหลีกของเหล่านางกำนัลและเสียงกระซิบกระซาบที่กดเสียงลงต่ำ

องก์ที่สอง:

มุมมองสูงขึ้นเล็กน้อย โคลงเคลง พื้นเรียบเย็นเยียบ เบื้องหลังคือทางเดินที่หรูหราแต่เงียบว่าง เท้าทรุดไม่มั่นคง ล้มคว่ำไปข้างหน้า—“ปัง!” ความเจ็บแล่นขึ้นมาจากหัวเข่าและฝ่ามือ