0050

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 สหายเก่าพานพบอีกครา

ประตูเถาวัลย์บิดเบี้ยวตระหง่านอยู่ตรงหน้าอีกครา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวพืชพรรณอันคุ้นเคยและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ เบื้องหน้าประตูยังคงเป็นทหารยามหน้าตาอัปลักษณ์แววตาด้านชาสองนายนั้น

สือทัวหลี่ยืนอยู่หน้าประตูเพียงลำพัง แตกต่างจากสภาพน่าเวทนาที่ถูกคุมตัวและถูกบังคับให้กลืนแอปเปิลสีม่วงลงไปเมื่อคราวก่อนอย่างสิ้นเชิง

เขาเหยียดแผ่นหลังตั้งตรง แม้เนื้อตัวจะเปรอะเปื้อนฝุ่นผงจากการเดินทาง ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความผ่อนคลายประหลาดล้ำที่คล้ายกับ “กลับบ้าน” ถึงขั้นมีรอยยิ้มจาง ๆ ชวนให้คาดเดาไม่ออกประดับอยู่ตรงมุมปาก

ทหารยามยื่นมือออกมาตามหน้าที่ บนฝ่ามือรองรับแอปเปิลสีม่วงดำอันเป็นลางร้ายผลนั้นไว้ เสียงแหบแห้งเอ่ยซ้ำ “ใบอนุญาตเข้าเมือง”

สือทัวหลี่ไม่แม้แต่จะมองแอปเปิลผลนั้น สายตามองข้ามทหารยามไป ราวกับสามารถมองทะลุบานประตูเถาวัลย์มีชีวิตเพื่อจ้องลึกเข้าไปยังส่วนลึกของพระราชวัง เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงชัดเจนมั่นคง ช่างดูแปลกแยกอย่างยิ่งในบรรยากาศอันชวนอึดอัดนี้

“ไปรายงานองค์ราชินีของพวกนาย บอกเธอว่า... พรานที่ปล่อยเธอไปในป่าเมื่อคราวนั้นกลับมาแล้ว ทั้งยังมีของขวัญชิ้นหนึ่งจะมอบให้เธอด้วยมือตัวเอง ของขวัญที่เกี่ยวกับ... ความเป็นนิรันดร์และความงดงาม”

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนก้อนหินที่โยนลงไปในแอ่งน้ำนิ่ง ทำให้แววตาอันด้านชาของทหารยามทั้งสองเกิดระลอกคลื่นไหววูบอันแผ่วเบายิ่งขึ้นมา

ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง หนึ่งในนั้นรีบหมุนตัวกลับแล้วกลืนหายเข้าไปในเงามืดหลังบานประตูอย่างรวดเร็ว