0048

⬢⬢⬢

ตอนที่ 45 ใจกล้าบ้าบิ่น

ติ๋ง ติ๋ง...

ความหนาวเย็น อับชื้น ปะปนมากับกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเน่าเปื่อยของซากพืช

สือทัวหลี่ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกเข้าโอบล้อมเขาอีกครั้ง

เขาพบว่าตนเองกลับมายืนอยู่บนลานโล่งกลางป่าอันยับเยินแห่งนั้นอีกครั้ง รอบกายเต็มไปด้วยซากของทหารเถาวัลย์ที่กระจัดกระจายและค่อย ๆ แข็งทื่อลง

ส่วนตรงหน้าเขาห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เด็กสาวแสนสวยผู้มีเรือนผมสีทองยุ่งเหยิง ชุดกระโปรงขาดวิ่น ใบหน้าเปรอะเปื้อนคราบสกปรกและรอยน้ำตา—เจ้าหญิงนีฟ ยังคงถูกช็อกโกแลตที่จับตัวแข็งเป็นแผ่นใหญ่กักเอาไว้ พลางใช้ดวงตาสีฟ้าครามที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอนคู่นั้นแหงนมองเขา

การย้อนเวลากลับได้เหวี่ยงเขากลับมายังจุดเริ่มต้นนี้อย่างแม่นยำอีกครั้ง—ช่วงเวลาที่เพิ่งขับไล่ผู้ไล่ล่าไปได้หมาด ๆ และยังไม่ทันได้ตัดสินชะตากรรมของเจ้าหญิง

อาการปวดศีรษะและความอ่อนแรงจากการใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดยังคงหลงเหลืออยู่จาง ๆ ทว่าเบาบางกว่าตอนที่ตื่นขึ้นมาในครั้งก่อนมาก

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือความทรงจำจาก “อนาคต” ที่แจ่มชัดยิ่งนักในห้วงความคิด ทั้งพระราชวังอันบิดเบี้ยวของราชินีหิมะขาว เจ้าชายที่สมบูรณ์แบบแต่กลวงเปล่าทั้งสามพระองค์ สโนว์หัวหน้าทหารยามที่มีใบหน้าครึ่งหนึ่งปกคลุมด้วยรากไม้ งานเลี้ยงอันน่าขนลุกครั้งนั้น และ... แอปเปิลสีเลือดที่มีพลังรักษาอันน่าอัศจรรย์ผลนั้น!