เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 42 เวลา
ขณะที่ราชินีหิมะขาวกำลังจะพาเขาไปยังห้องจัดเลี้ยง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงที่แตกต่างจากจังหวะก้าวอันแข็งทื่อของผู้พิทักษ์พฤกษาก็ดังแว่วมาจากระเบียงทางเดินด้านข้าง
เสียงฝีเท้านั้นแฝงด้วยเสียงส้นรองเท้าบูตโลหะกระทบพื้นผิวมีชีวิตอันเป็นเอกลักษณ์ ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความหนักแน่นทรงพลัง
ความคลั่งไคล้และความหยิ่งผยองบนใบหน้าอันไร้ที่ติของราชินีหิมะขาวพลันหดหาย ราวกับถูกน้ำแข็งสาดซัด แล้วถูกแทนที่ด้วยความไม่สบอารมณ์และรังเกียจเดียดฉันท์อย่างเห็นได้ชัดในพริบตา
นางถึงกับขมวดคิ้วที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตเล็กน้อย ราวกับได้ยินเสียงรบกวนที่ชวนให้หงุดหงิดรำคาญใจ
ร่างสูงใหญ่ผึ่งผายร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงทางเข้าห้องนั่งเล่น
เขาสวมชุดเกราะสีเข้มที่ผสานลวดลายเส้นใยพืชซึ่งคล้ายคลึงกับเครื่องแบบทหารยามพระราชวังเช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าหนาหนักและเหมาะกับการใช้งานจริงมากกว่า ทั้งยังเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนบาง ๆ และร่องรอยสึกหรอจากการต่อสู้ ไม่ได้ดูเกลี้ยงเกลาทว่าไร้ชีวิตชีวาเหมือนพวกทหารยามหุ่นเชิดเหล่านั้น
ท่ายืนของเขาเหยียดตรงดั่งหินผา แฝงกลิ่นอายความเฉียบคมของผู้ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชน
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหน้าของเขา หรือหากจะพูดให้ถูกก็คือใบหน้าซีกซ้าย