บทที่ 12 วันนี้ต้องมีชื่อเป็นของตนเอง

บทที่ 12 วันนี้ต้องมีชื่อเป็นของตนเอง

เซียวอวี้เหิงเข้าใจสถานะของตนเองอย่างชัดเจน

เขารู้ดีว่าสาเหตุสำคัญที่สุดที่อาจารย์รับเขาเข้าสำนัก ก็เพื่อให้มาดูแลศิษย์พี่หญิงใหญ่

วัยเด็กของเซียวอวี้เหิงเติบโตมาอย่างบิดเบี้ยวไม่น้อย แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าควรดูแลเด็กคนหนึ่งอย่างไร

ทำได้เพียงนึกถึงยามอยู่ในโลกมนุษย์ว่า หน้าประตูห้องบรรทมของเจ้านายทั้งหลายมักมีนางกำนัลและขันทีคอยเฝ้ายาม

ซืออีซินโบกมือรัว ๆ “ไม่ต้อง ไม่ต้อง! ข้าโตแล้ว นอนคนเดียวได้ ศิษย์น้องชายคนที่สามเองก็เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เจ้าไปพักเถิด”

เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่หญิงใหญ่ไม่ได้มีสีหน้าฝืนใจ เซียวอวี้เหิงจึงพยักหน้าแล้วออกจากห้องไป

ราตรีเงียบสงัด

ซืออีซินนอนอยู่บนเตียง หางปลาสีเงินขาวกระดิกตบขอบเตียงเป็นระยะ