จุดชนวน

จุดชนวน

เหลียนเซิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้บัญชาการของตัวเอง ใช้ปลายเท้าถีบพื้นหมุนติ้วไปรอบหนึ่ง เธอรู้สึกว่าเก้าอี้นี่เป็นของคลายเครียดชั้นดีจริง ๆ เวลาหมุนเหวี่ยงไปมารู้สึกโล่งสบายสุด ๆ

ผู้บัญชาการข้าง ๆ อีกหลายคนเดี๋ยวก็ต้องจ้องหน้าจอตัวเอง เดี๋ยวก็ต้องเหลือบมองเธอเพื่อคอยเดาว่าคิดจะทำอะไร ดูแล้วยังยุ่งกว่าตัวต้นเรื่องอย่างเธอเสียอีก

ยิ่งพวกผู้ช่วยบัญชาการยิ่งแล้วใหญ่ มือก็หยุดเคาะแป้นไม่ได้ แต่ตาก็คุมไม่อยู่ พลอยกวาดสายตามองตามเธอเป็นวงกลมไปด้วย

ทหารใหม่คนเดียว ทำไมถึงได้นิ่งขนาดนี้กันนะ? สภาพจิตใจแบบนี้พูดตามตรง ไม่ใช่แค่แกร่งแล้ว แต่มันเข้าขั้นผิดมนุษย์ชัด ๆ

หลู่หมิงหย่วนเอื้อมมือไปคว้าพนักพิงเก้าอี้ของเหลียนเซิ่งไว้แล้วร้องบอก “เธอเลิกหมุนได้แล้ว! หมุนจนฉันจะเวียนหัวตายอยู่แล้วเนี่ย!”

ช่างพูดแทนใจมหาชนจริง ๆ!

เหลียนเซิ่งหันมองไปรอบ ๆ ทุกคนก็รีบดึงสายตากลับไปจ้องหน้าจอของตัวเองทันที

เหลียนเซิ่งใช้มือข้างหนึ่งแตะโต๊ะบัญชาการเพื่อหยุดเก้าอี้ให้นิ่ง พลางมองแผนที่แล้วพูดว่า “ฝนตกแล้ว”

หลู่หมิงหย่วนพูดขึ้น “วางตำแหน่งพื้นที่เสร็จอย่างรวดเร็ว ทุกคนระวังการป้องกัน ฝนกำลังจะตกหนักขึ้นแล้ว”