ช่วงปิดฉาก: ลอบสังหาร

ช่วงปิดฉาก: ลอบสังหาร

กองกำลังติดอาวุธของบาร์เรตต์ถอนตัวออกจากพื้นที่แถบนี้ไปแล้ว กองทหารของพันธมิตรเองก็ต้องเร่งถอนกำลังด่วนเช่นกัน

หลังจากทิ้งความวุ่นวายที่เหลือไว้ให้พวกลูกน้องของแมกซ์เวลล์จัดการ ทุกคนก็เก็บข้าวของแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเขตหนึ่งกับเขตสองทันที

แต่เพราะพวกเขาปักหลักอยู่ในเขตชายแดนของเกลนน์แห่งนี้มานานกว่าหนึ่งเดือน ข้าวของเครื่องใช้ที่กางออกไปจึงเก็บรวบรวมได้ไม่ง่ายเลย

โดยเฉพาะไป่หมี่เฟยเตาที่ประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมเหลือเข็มสักเล่มหรือด้ายสักเส้นไว้ให้ชาวเกลนน์ อะไรที่เป็นของพันธมิตรต้องขนกลับให้หมด ส่วนอะไรที่พอจะหยิบติดไม้ติดมือได้ก็กวาดเรียบ

สุภาษิตที่ว่าห่านบินผ่านยังต้องถอนขน เอารัดเอาเปรียบทุกเม็ด นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของพี่เตา

เนื่องจากกำลังคนที่ส่งมามีไม่พอ แถมเวลาในการถอนกำลังครั้งนี้ก็กระชั้นชิด หน่วยส่งกำลังบำรุงต้องคอยคุมพื้นที่ ส่วนหน่วยรบก็ต้องรีบไปสนามรบจุดต่อไป ทุกคนเลยต้องช่วยกันลงแรงเพื่อเร่งถอนกำลัง

พวกเหลียนเซิ่งยังคงอยู่ที่เดิม คอยช่วยยกกล่องและเครื่องจักรที่เก็บเรียบร้อยแล้วขึ้นยานบัญชาการใหญ่

ฟางเจี้ยนเฉินกำลังตรวจนับสิ่งของอยู่ตรงนั้น นับไปนับมาเขาก็ชักอยากจะเลียนแบบวิชาของพี่เตา แอบอุบอิบเอาไปบ้างเหมือนกัน ยังไงหายไปนิด ๆ หน่อย ๆ ก็คงไม่มีใครมานั่งเอาความหรอก

เขาพูดด้วยความปวดใจสุดขีดว่า “จริง ๆ แล้วที่ฉันมาที่นี่ ความสูญเสียที่หนักหนาสาหัสที่สุดก็คือรองเท้าไม่รู้กี่คู่กับกางเกงไม่รู้กี่ตัวนี่แหละ”