ซุ่มโจมตี

ซุ่มโจมตี

เหลียนเซิ่งคุยกับผู้บัญชาการใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง ดูเวลาแล้วก็ทักทายลาเพื่อเตรียมกลับ

ผู้บัญชาการใหญ่บอก “มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามคนข้าง ๆ เอานะ ตอนนี้สถานการณ์สงครามผ่อนลงแล้ว ไม่ใช่ว่าทุกทีมจะต้องเจอหน้างานรบ ทีมที่ว่างจะรอคำสั่งอยู่ เธอจะให้ผู้บัญชาการที่ว่างช่วยปรึกษาให้ก็ได้”

เหลียนเซิ่งตอบ “ค่ะ เข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะ”

ตอนเธอกลับมาที่ห้องบัญชาการ หลู่หมิงหยวนกับโจวซื่อรุ่ยก็อยู่ด้วย

เดิมทีพวกเขาจะไปหาเธอ แต่พบว่าเธอไม่อยู่ที่หอพัก เลยเดาว่าน่าจะอยู่แถวนี้ แต่พอมาถึงห้องบัญชาการก็ไม่เห็นเธออีก สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของสองคนถึงกับเป็นเรื่องว่าเมื่อคืนคงเครียดจัดกันมากจนเกิดภาพหลอนเป็นหมู่คณะไปแล้ว

เสียงหัวใจแตกสลาย

เพราะงั้นพอเห็นเหลียนเซิ่ง ทั้งสองก็เลยทำหน้างอ ๆ ออกมานิดหนึ่ง

เหลียนเซิ่ง: “...”

เหลียนเซิ่งถาม “หาฉันเหรอ”