การไถ่บาป

การไถ่บาป

เหลียนเซิ่งหลบอยู่หลังกำแพง พลางชะโงกมองดูว่าตรงหัวมุมถนนไกล ๆ มีทหารราบอยู่กี่นาย แต่ละคนยืนตำแหน่งไหน และเป็นคนของฝ่ายใดบ้าง

จ้าวจั๋วลั่วคอยดูอยู่ด้านหลังเพื่อประเมินความยาวตลอดทั้งสายของถนน จุดที่พอจะใช้กำบังได้ รวมถึงกะจังหวะความเร็วในการเคลื่อนที่

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เหลียนเซิ่งเหลือเรี่ยวแรงแค่ไหน ถึงเมื่อกี้จะได้ให้ถุงเลือดไปแล้ว แต่ผลข้างเคียงของยาที่มีต่อระบบประสาทในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ไม่อาจมองข้ามได้เลย

ก่อนหน้านี้สีหน้าของเหลียนเซิ่งดูแย่มาก ขนาดพูดจายังแทบไม่มีแรง แม้ตอนนี้ใบหน้าจะยังซีดเผือดอยู่ แต่ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาพอสมควร

เหลียนเซิ่งพิงกำแพงพลางเอ่ย “คุณหมอผู้ยิ่งใหญ่ ขอถามอะไรสักข้อได้ไหม”

คุณหมอตอบ “ว่ามาสิครับ”

เหลียนเซิ่งถาม “ทำไมถึงต้องดั้นด้นสอบต่อปริญญาเอกด้วยล่ะ เป็นหมอมันไม่สนุกเหรอ เรียนแพทย์ก็เพื่อมาเป็นหมอไม่ใช่หรือไง”

“คุณไม่เข้าใจหรอก เมื่อก่อนผมเคยเป็นเด็กหัวกะทิ ตัวจริงเสียงจริงเลยด้วย โตมาท่ามกลางเสียงชื่นชมมาตลอด ผมชอบเรียนหนังสือแต่ไม่ชอบทำงาน เพราะสภาพจิตใจผมไม่เหมาะกับการเป็นหมอเลยสักนิด” คุณหมอหนุ่มบอกอย่างหดหู่ “มือผมสั่นน่ะ เป็นคนตื่นเต้นง่ายเกินไป ต่อให้ผมทำได้ดีแค่ไหน คนอื่นก็ไม่เชื่อใจผมอยู่ดี ผมเป็นหมอต่อไปก็ไม่มีอนาคตหรอก มีแต่คนคอยหัวเราะเยาะ”

เหลียนเซิ่งถาม “กลัวอะไร สั่นอะไรกัน นายมีแขนขวาทองคำไม่ใช่หรือไง”