โม่ซื่อ

โม่ซื่อ

เรื่องของคอร์เนลล์กับแฮร์รี ตั้งแต่กลับมาที่ฐานก็ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย ราวกับว่าตอนแรกคนที่มุ่งหน้าไปยังท่าเรือมีแค่พวกเขาสองสามคนเท่านั้น

พวกจ้าวจั๋วลั่วซักถามอยู่หลายครั้ง แต่ก็โดนบ่ายเบี่ยงไปหมด ไป่หมี่เฟยเตาบอกว่าเขามีความคิดของตัวเองอยู่ ถ้าได้ผลลัพธ์ออกมาเมื่อไหร่แล้วจะอธิบายให้ฟัง

พอถามแล้วไม่ได้คำตอบอยู่หลายหน พวกเขาก็รู้กาลเทศะจนไม่ถามอีก

ไป่หมี่เฟยเตาให้เวลาพวกเขาปรับตัวอย่างเต็มที่ ช่วงนี้ยังไม่ได้จัดแจงมอบหมายภารกิจอะไรให้ แค่กำชับว่าพอปรับสภาพร่างกายและจิตใจได้แล้ว ให้เริ่มกลับมาฝึกซ้อมกันเอง เพื่อเตรียมตัวกลับเข้าประจำการในหน่วย

ส่วนเรื่องวิธีฝึก พวกเขาก็ชำนาญกันที่สุดอยู่แล้ว ไป่หมี่เฟยเตาเลยไม่ได้ส่งครูฝึกคนไหนมาประกบอีก ช่วงเวลานี้จึงผ่านไปอย่างผ่อนคลายสบายใจเป็นพิเศษ

ฟางเจี้ยนเฉินเล่นบาสเกตบอลที่ท่าเรือบ่อยเกินไป พอหยุดฝึกซ้อมก็รู้สึกคันไม้คันมือไปทั้งตัว เลยเอาแต่ลากพวกจ้าวจั๋วลั่วไปเล่นคลายเส้นด้วยกันทั้งวัน

เสียดายที่ตอนพวกเขาเล่น คนอื่นถ้าไม่ฝึกซ้อม ก็ต้องเข้าเวรหรือไม่ก็หยุดพักผ่อน ไม่มีใครว่างมาร่วมก๊วนด้วยเลย วนเวียนไปมาก็มีแค่พวกเขาสี่คน จะจัดแข่งแบบสามต่อสามยังคนไม่พอ เล่นไปเล่นมาเลยน่าเบื่อสุด ๆ

แถมเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนฝีมือก็ลุ่ม ๆ ดอน ๆ ไม่เท่ากัน ความกระตือรือร้นต่อบาสเกตบอลก็แทบไม่มี จ้าวจั๋วลั่วกับเยี่ยปู้ชิงทำเหมือนมาวิ่งเล่นเป็นเพื่อนฆ่าเวลาไปงั้น ๆ ความเฉื่อยชาซังกะตายมันฟ้องออกมาผ่านท่าวิ่งอย่างโจ่งแจ้งเลยทีเดียว