แฉ

แฉ

ทหารประจำการที่เดินนำหน้าก็ชะงักไปเหมือนกัน เขารีบติดต่อไปที่ฐานทัพทันที “จอใหญ่หน้าห้างใครเป็นคนคุม ตอนนี้ฉายช่องไหนอยู่ ทำไมยังเปิดคำประกาศของพันธมิตรอยู่อีก วันนี้ใครดูแลสัญญาณ ขอแนะให้ตัดสัญญาณฝั่งเขตเมืองหลักก่อน แล้วค่อยทำเรื่องเสนอขอแก้ไขโดยด่วน!”

รายการที่ฉายบนจอยักษ์ในที่สาธารณะแบบนี้ คนมองเห็นเยอะ ปกติถ้าไม่ยิงโฆษณาก็เป็นข่าวใหญ่ แถมรายการที่จะออกอากาศได้ต้องผ่านการตรวจจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาก่อน ยิ่งในสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ด้วยแล้ว ไม่มีทางที่จะเกิดความผิดพลาดหรือช่องโหว่แบบนี้แน่

น่าจะโดนแฮกระบบมากกว่า

พอรายงานเสร็จ เขาก็หันมายิ้มเจื่อนให้พวกเหลียนเซิ่งแล้วบอกว่า “ปกติไม่เป็นแบบนี้นะครับ ช่วงนี้ไม่รู้ทำไมถึงแปลก ๆ พิลึก”

เหลียนเซิ่งถาม “แปลกยังไง พวกนายไม่ได้เพิ่งเห็นคำประกาศนี้เป็นครั้งแรกเหรอ มันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ไม่ใช่ครั้งแรกครับ โผล่มาหลายเดือนแล้วล่ะ” ทหารนายนั้นนึกย้อนความหลัง “จริง ๆ แถวนี้เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทางเกลนน์นะ ถึงจะรู้ว่าสองฝ่ายมีเรื่องผลประโยชน์ขัดกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้น ชาวบ้านไม่ได้จงเกลียดจงชังกันเท่าไหร่ ยิ่งคนเกลนน์ที่อพยพมาอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ก็คุยง่าย อยู่ในกรอบกฎหมาย มีมารยาทดี คนทั่วไปถึงจะไม่ชอบเกลนน์ แต่ก็คงไม่พาลใส่คนบริสุทธิ์พวกนั้นหรอกครับ”