กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เสียงกู่ร้อง
เหลียนเซิ่งเดินออกมาจากด้านหลังผับ แล้วเบียดตัวเข้าไปในกลุ่มคนที่กำลังตึงเครียดวุ่นวายกันอยู่
เธอเดินเข้าไปขวางระหว่างพวกชุดดำกับคอร์เนลล์ แล้วพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิดว่า “ช่างเถอะ อย่ามีเรื่องกันเลย ในเมื่อไม่เป็นอะไรแล้วก็พอเถอะ พวกเราไม่ใช่คนของเกลนน์ ไม่อยากมาก่อเรื่องวุ่นวายแถวนี้”
คอร์เนลล์กับแฮร์รียังมีท่าทีฮึดฮัดไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ยอมถอยหลังออกมาคนละก้าว
ส่วนพวกชุดดำที่โดนอัดต่างหากล่ะที่โมโหของจริง ถ้าไม่ใช่เพราะมีภารกิจอื่นอยู่ คงไม่มีทางยอมปล่อยพวกนี้ไปง่าย ๆ แน่ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาพัวพันด้วย อีกอย่างเด็กพวกนี้อายุน้อยขนาดนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เป้าหมาย
เหลียนเซิ่งพูดขึ้น “กลับเถอะ ไม่อยากเที่ยวแล้ว กลับโรงเรียนกันดีกว่า”
ผู้จัดการเลยรีบลากคอร์เนลล์ด้วยมือข้างหนึ่งและลากแฮร์รีด้วยมืออีกข้าง ดันทั้งสองคนไปไว้ด้านหลังพลางถอยกรูดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปั้นหน้ายิ้มประจบ “เข้าใจผิดกันครับ เรื่องเข้าใจผิดแท้ ๆ อย่าถือสากันเลยนะครับ พวกเขายังเป็นแค่เด็กอยู่เลย พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”
พอลากทั้งคู่ออกมาจนไกล ผู้จัดการก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า เขามองพวกเธอเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดลงคอไปด้วยความจนใจ ก่อนจะบอกว่า “พวกนายยืนอยู่ตรงนี้อย่าเพิ่งขยับไปไหนนะ ฉันจะไปเอารถ”
เหลียนเซิ่งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เห็นฟางเจี้ยนเฉินยืนอยู่ตรงหัวมุมถนนไกล ๆ กำลังเตรียมจะเดินเข้ามาหา
เหลียนเซิ่งเริ่มเช็กตำแหน่งของแต่ละฝ่าย “รุ่นน้อง พวกนายอยู่ไหนกันแล้ว”