แลนซ์

แลนซ์

เหลียนเซิ่งมาถึงหน้าประตูชั้นสามของโรงแรมแล้ว

เธอผลักประตูแล้วเบี่ยงตัวเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องมีเพียงชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น อายุราวสี่สิบถึงห้าสิบปี ใบหน้าซีดเผือด

เครื่องฟอกอากาศในห้องเปิดทำงานเต็มกำลัง จึงไม่ได้กลิ่นคาวเลือด แต่ที่ท้องของชายแปลกหน้าคนนั้นมีคราบเลือดกองใหญ่เห็นได้ชัด

เหลียนเซิ่งพูดใส่เครื่องสื่อสารว่า “ปลอดภัย เข้ามาพาตัวไปได้”

แลนซ์ถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

เหลียนเซิ่งถามต่อ “ทางผับเป็นยังไงบ้าง ฟางเจี้ยนเฉิน”

“พวกนั้นเหมือนยังคงตามหาอยู่แถวนี้ ข้างในคนเยอะ หลบง่าย ยังถ่วงเวลาได้อีกพักหนึ่ง” ฟางเจี้ยนเฉินบอก “ฉันส่งสัญญาณภาพให้พวกโจวซือรุ่ยแล้ว พวกเขาจะคอยบอกให้เจ้าหนุ่มนั่นคอยหลบ”

เหลียนเซิ่งถ่ายรูปหน้าชายคนนั้นส่งให้ไป่หมี่เฟยเตา จากนั้นถึงย่อตัวลงไปตรวจดูบาดแผล

พอเธอเลิกเสื้อเขาขึ้น ชายคนนั้นก็รู้สึกตัวตื่น