ไกล่เกลี่ย

ไกล่เกลี่ย

ทุกคนที่ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบานั้นต่างรู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก

ใช่แล้ว พวกเขาลืมไปแล้วจริง ๆ หรือพูดอีกอย่างคือ ไม่เคยเข้าใจอย่างแท้จริงเลยต่างหาก

พวกเขาภาคภูมิใจมาตลอดที่ได้สู้เพื่อพันธมิตร ทุกย่างก้าวที่เดินไปมีพลังอันแข็งแกร่งคอยหนุนหลัง พวกเขาจึงไม่เหมือนประชาชนของคาฟา

พวกเขาคิดว่าหลังสงคราม การเสียสละ ความหวาดกลัว และความระส่ำระสายทั้งมวลย่อมนำความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุดมาให้ผู้คน และใต้ความเจ็บปวดแบบนั้น ใครเล่าจะยังนึกถึงที่พึ่งทางใจอันแสนฟุ่มเฟือยแบบนี้ได้อีกล่ะ

พวกเขาเคยเห็นคนมามาก ความเกลียดชังและความเจ็บปวดได้พรากความอ่อนโยนไปจากคนที่ผ่านไฟสงครามจนหมดสิ้นแล้ว

พวกเขาอยากยุติสงคราม ประชาชนก็อยากยุติสงคราม ก็เลยคิดเอาเองว่าจุดยืนของทั้งสองฝ่ายตรงกัน จนเผลอเอาสถานการณ์ของตัวเองไปสวมทับประชาชนชาวคาฟาโดยไม่รู้ตัว

—สิ่งที่โหยหาที่สุดคือสันติภาพ สิ่งที่ปรารถนาที่สุดคือความสงบสุข

ถึงความคิดนี้จะไม่ผิด แต่ถ้าไม่ถึงทางตันจริง ๆ ใครจะยอมทิ้งประเทศของตัวเองกันล่ะ ก็คงมีแต่หวังว่ามันจะดีขึ้นไม่ใช่หรือไง

พวกเขาไม่ได้รักคาฟา แต่คนที่นี่รัก