แผ่นดินแม่

แผ่นดินแม่

น้ำเสียงของเหลียนเซิ่งราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ราวกับกำลังท่องตามตำรา เธอพูดต่อว่า “พันโทเคอลีฟอร์ด เข้ารับการฝึกทหารตั้งแต่อายุ 16 ปี...”

ผู้คนรอบข้างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันขรม ทุกคนมองดูทั้งสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ตรงกลาง สีหน้าไม่อาจซ่อนความตกใจและความลังเลสับสนเอาไว้ได้

ชายผมเกรียนตวาดลั่น “หุบปากเดี๋ยวนี้!”

เหลียนเซิ่งพูดต่อ “พ่อเป็นนายทหารระดับสูงของกองทัพร่วมเกลนน์ ปู่มียศพลโท มีพี่น้องสามคน ภูมิหลังครอบครัวไม่ธรรมดา แต่เพราะพี่ชายโดดเด่นเกินไป...”

“พอได้แล้ว!” ชายผมเกรียนหน้าขรึมลง ทว่าเขาก็ดึงสติกลับมาได้ ไม่ยอมเต้นตามจังหวะของเธออีก

เขายกปืนขึ้นเล็งตรงไปที่เหลียนเซิ่งทันที

“ดูท่าแกคงไม่ได้จริงใจอะไรเลยสินะ พี่น้องทั้งหลาย พันธมิตรไม่ได้คิดจะเจรจากับพวกเราอย่างเท่าเทียมตั้งแต่แรก และไม่คิดจะยอมรับข้อเรียกร้องใดๆ ของพวกเราด้วย ถึงได้ใช้วิธีสกปรกแบบนี้มายุยงให้พวกเราแตกแยกกัน อย่าหลงเชื่อเด็ดขาด!” ชายคนนั้นหันไปพูดกับเหลียนเซิ่ง “แต่แกพูดผิดแล้ว ถ้าฉันเป็นคนของกองทัพร่วมเกลนน์จริง ป่านนี้ฉันคงลั่นไกไปนานแล้ว จะได้ยืนดูคาฟากับพันธมิตรจมอยู่ในความวุ่นวายไม่รู้จบ แทนที่จะยอมปล่อยให้แกมาใส่ร้ายป้ายสีฉันอยู่แบบนี้”

เหลียนเซิ่งหัวเราะเบาๆ สายตาที่มองเขาไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับ แต่เหล่าสามัญชนรอบข้างต่างพากันลุกขึ้นยืนแล้วขยับเข้าใกล้ตรงกลางไปอีกก้าว แม้แต่สามัญชนที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูอยู่ด้านนอกก็ยังคอยชะเง้อมองเข้ามาข้างในไม่หยุด