กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผิดหวัง
เหลียนเซิ่งเอียงคอไปมอง สบตากับทหารนายนั้นเข้าพอดี
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ พลทหารนายนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ รีบพูดขึ้นมาว่า “มองทำไม ฉันพูดเรื่องจริงนะ”
เหลียนเซิ่งถาม “แล้วเบี้ยเลี้ยงทหารของพวกเขาได้เยอะกว่าปกติไหม”
ทุกคน “...”
“ก็จ่ายตามยศนั่นแหละ แต่ยศของพวกเขามันไม่แน่นอน แถมไม่มีอำนาจจริงอะไรด้วย” ทหารนายนั้นยังคงตอบตามตรง “กองทัพมีข้าว มีที่พัก มีการรักษาพยาบาลให้ฟรีหมด ถึงได้เงินเยอะไปก็ไม่มีที่ให้ใช้อยู่ดี พวกเขาส่วนใหญ่ไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูงด้วยซ้ำ”
เหลียนเซิ่งตบหน้าขาฉาด “งั้นนายก็ไปผูกมิตรเป็นเพื่อนกับพวกเขาสิ!”
ทุกคน “...” ทำไมรู้สึกว่าคำว่า ‘เพื่อน’ คำนี้ ฟังดูทะแม่ง ๆ ยังไงชอบกล
เหลียนเซิ่งขยับท่านั่งเล็กน้อยแล้วชะโงกหน้าเข้าไปถามทหาร “พวกเขามีที่มายังไงเหรอ ทำไมถึงต้องรับราชการทหารตลอดชีวิตด้วยล่ะ”
ทหารตอบ “ก็มาจากทุกรูปแบบนั่นแหละ ฉันไม่รู้หรอก พอพวกเราเกณฑ์ทหารครบกำหนดก็ไปได้แล้ว ปกติไม่ยุ่งเกี่ยวกันอยู่แล้ว”