กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ขนของลง
ยังไม่ทันที่คอร์เนลล์จะสั่งหยุด เหลียนเซิ่งก็ตะโกนสั่งหยุดขึ้นมาก่อน
“เดี๋ยวก่อน ขอฉันพูดอะไรสักสองสามคำ” เหลียนเซิ่งเอาปืนยันพื้นไว้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดขึ้น “พี่น้องทั้งหลาย...”
พวกเพื่อนพ้องรู้ตัวดีเลยชิงพูดขึ้นมา “พวกเราก็ผิดหวังในตัวเองเหมือนกันแหละน่า”
เหลียนเซิ่งบอกว่า “เลิกยึดติดกับแผนที่ได้แล้ว โยนแผนที่ทิ้งไปซะ! ใช่ว่าทุกสถานการณ์จะมีข้อมูลจากข้างนอกส่งมาให้พวกนายได้ชัดเจนเสมอไป แถมข้อมูลพวกนั้นก็ใช่ว่าจะถูกต้องไปหมดทุกเรื่องด้วย หลายครั้งที่ปัจจัยรอบข้างมันบีบ พวกนายต้องพึ่งตาของตัวเองกับการตัดสินใจของตัวเองเท่านั้น เพื่อนร่วมทีมก็อยู่ข้าง ๆ แท้ ๆ ทำไมถึงไม่ไว้ใจกัน ทำไมไม่ลองหันไปมองพวกเขาล่ะ”
ทุกคนต่างก้มหน้าเงียบกริบ
“ก่อนจะเคลื่อนไหวแต่ละที พอเผลอทีไรก็ก้มมองแผนที่ในเครื่องสื่อสารทุกที นี่มันเป็นนิสัยที่แย่มาก แย่สุด ๆ เลยรู้ไหม! เวลาในสนามรบมีค่ามาก และความมีค่าที่ว่ามันก็สูญไปกับจังหวะที่ก้มมองแวบเดียวนั่นแหละ ตอนที่พวกนายจะรับมือหรือป้องกัน มันต้องกวาดตามองรอบทิศตั้งแต่แรกแล้ว สถานการณ์รอบตัวก็ควรจำใส่หัวไว้ให้หมด แล้วยังจะมัวมองแผนที่ทำไมอีก ใช้หูฟัง ใช้สมองคิด แล้วฟังคำสั่งฉันก็พอ! การก้มดูแผนที่มันก็แค่เรื่องเกินจำเป็น เป็นการกระทำส่วนเกินที่ทำไปเพื่อให้ตัวเองสบายใจแค่นั้นแหละ!” เหลียนเซิ่งกล่าว “เทคโนโลยีพัฒนาขึ้นมาเพื่อให้พวกนายใช้งานมันได้ดีขึ้น แต่ถ้ามันกลับกลายเป็นภาระที่คอยถ่วงแข้งถ่วงขา ก็โยนมันทิ้งไปซะ เข้าใจกันไหม”