ขัดเกลา

ขัดเกลา

เหลียนเซิ่งกับจ้าวจั๋วลั่วมาถึงจุดเลี้ยวจุดแรก

เธอชะโงกหน้าออกไปมองสำรวจผนังอยู่ครู่หนึ่ง

บนผนังมีรางขนาดเล็กอยู่หลายราง อุปกรณ์ตรวจจับขนาดเท่ากำปั้นแล่นลาดตระเวนไปมาตามรางนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เหลียนเซิ่งมองผนังทีหนึ่ง สลับไปดูแผนผังทีหนึ่ง พอดูผังเสร็จก็หันไปมองผนังอีกรอบ สายตากวาดขึ้นลงอย่างรวดเร็วติดกันหลายครั้ง นิ้วมือก็เลื่อนหน้าจอเบา ๆ เพื่อหาประเภทเส้นทางที่ถูกต้อง

จ้าวจั๋วลั่วกลัวแทนเลยว่าถ้าเธอหันคอเร็วขนาดนั้น คอจะหักเอาได้

ในที่สุดเหลียนเซิ่งก็ชะลอท่าทางลงแล้วพูดขึ้น “ดูจากมุมที่เปลี่ยนไป น่าจะเป็นสี่สิบหก”

จ้าวจั๋วลั่วก้มมองแผนผังในมือเธอ บนนั้นมีแค่ลูกศรสารพัดแบบที่บอกรูปแบบการเลี้ยวของอุปกรณ์ตรวจจับ แต่ดูยังไงก็เหมือนไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเลย ด้านหลังลูกศรระบุเส้นทางที่ตรงกัน เขาขมวดคิ้วถาม “มันต่างกันด้วยเหรอ ดูออกจริง ๆ น่ะหรือ”

การเลี้ยวของอุปกรณ์ตรวจจับมีสิบแปดครั้งที่เป็นแบบตายตัว จากนั้นจะเริ่มวนซ้ำ ถ้ามองอย่างละเอียดก็พอดูออกอยู่

“ดูออก ถึงจะชวนคลื่นไส้ไปหน่อยก็เถอะ” เหลียนเซิ่งรู้สึกปวดตา “ตอนนี้นายวิ่งไปทางซ้าย ผ่านสองแยก เป็นระยะทางสองร้อยเมตร แล้วเลี้ยวขวา จำไว้นะ ช้าไปแค่วินาทีเดียวก็ไม่ได้”