ฉันไปเอง

ฉันไปเอง

เหลียนเซิ่งเหลือบมองด้านข้าง ก็พบว่าฟางเจี้ยนเฉินนอนฟุบหลับอยู่บนหลังของเยี่ยปู้ชิงไปแล้ว

คนช่างจ้อจู่ ๆ เงียบไปแบบนี้ ทำเอาไม่ชินเอาเสียเลย

ฟางเจี้ยนเฉินนี่ใจใหญ่จริง ๆ คนปกติโดนไฟลวกผิวหนังเป็นวงกว้างขนาดนั้น อย่างน้อยก็ต้องร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดไปพักใหญ่แล้ว แต่นี่เขากลับหลับปุ๋ยสบายใจเฉิบ

แต่หลับไปก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้พวกเขาน้ำสักหยดยังไม่มี จะล้างบาดแผลให้ก็ทำไม่ได้ อากาศในช่องทางหนีภัยนี้ค่อนข้างชื้น แถมช่วงนี้อากาศยังอบอ้าว บาดแผลน่าจะทรุดลงเร็วมากแน่ ๆ

จี้ปานยื่นนิ้วไปแคะ ๆ ผนัง ดูเหมือนเขาจะสนใจโครงสร้างสิ่งก่อสร้างแถวนี้มาก จากนั้นก็หมอบลงกับพื้น ส่องมองผนังที่อยู่ไกลออกไป

จุดที่พวกเขาอยู่ตอนนี้เป็นบริเวณทางเข้าของชุมสายแห่งหนึ่ง จึงยังไม่มีอันตราย แต่ถ้าดูจากแผนที่ในมือของเหลียนเซิ่ง หากลึกเข้าไปกว่านี้ จะมีทั้งระบบเตือนภัยและอาวุธโจมตีสารพัดชนิด

หมอหลินเห็นพวกเขาไม่ตอบ ใจก็ดิ่งวูบ ตวาดเสียงเข้ม “ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ! ได้ยินกันชัดไหม!”

“พวกเราก็ไม่ได้ล้อเล่นเหมือนกันค่ะ” เหลียนเซิ่งเงยหน้าขึ้น “นี่ก็กำลังดูอยู่นี่ไงคะ ขอลองคำนวณดูก่อนว่ารอดไหม ยังไม่ได้บอกว่าจะพุ่งเข้าไปสักหน่อย”

หมอหลินตีหน้าขรึมถาม “แล้วคำนวณออกมารึยังล่ะ”